Een hond met E.P.I.

Door de telefoon klonk een stem van een radeloze eigenaar. Jackie de hond, een Amerikaanse Staffordshire Terrier van 7 jaar was al ruim 10 maanden aan de diarree, was lusteloos, braakte regelmatig en .... eigenlijk zagen zijn baasjes er geen heil meer in, maar of ik bereid was om een second opinion te geven. Nou was dat het minste wat ik voor deze bezorgde eigenaar kon doen en zo stond de hond een korte tijd daarna op mijn behandeltafel.

Lusteloos staarde hij voor zich uit en een vermoeide ademhaling gaf zijn situatie zeer treffend aan. De ribben waren allemaal zeer duidelijk te zien er was nog nauwelijks sprake van een buik. Alles bij elkaar een zielig hoopje hond, die de afgelopen maanden ruim 12 kilo was afgevallen. Wel dronk hij enorme hoeveelheden water, die er helaas ook weer met sloten tegelijk uitkwamen.

Direct gaan er dan diverse oorzaken door je hoofd: wormen, een darmziekte, suikerziekte, schildklier, niet goed functionerende nieren en ga zo maar door. Om een goed beeld te krijgen, werd een afspraak gemaakt om van onze patient de volgende morgen wat bloed af te nemen. Tevens zouden de ontlasting en de urine uitgebreid worden onderzocht.

De uitslagen waren overduidelijk: de nierwaarden waren te hoog en tevens bleek het voor de nieren niet meer mogelijk om de urine te concentreren, een lichte suikerziekte en bijna gele en zuurstinkende ontlasting wezen tegelijkertijd op een aandoening van de 12 vingerige darm. Wanneer deze darm niet goed werkt, ontbreken de enzymen om het voedsel af te breken en komt het er als diarree aan de achterkant weer uit.

Onder de microscoop bleek de ontlasting veel vetten te bevatten  en werd de oorzaak steeds duidelijker. Deze hond had E.P.I., een exocriene pancreas insufficiëntie, waardoor het lichaam zelf geen enzymen meer kan aanmaken. Door deze enzymen aan het eten toe te voegen, is deze aandoening grotendeels te compenseren.

Jackie begon kort daarna met deze therapie en voor het eerst in lange tijd poepte hij weer normale drollen en leek hij op te knappen. Helaas bleken de afgelopen maanden fataal voor onze Terrier, zijn nieren herstelden niet meer en de levenslust was alleen nog bij vlagen aanwezig.

De enorme hoeveelheid urine nam niet af en ten gevolge van het nierfalen, vergiftigde hij zichzelf meer en meer. Tenslotte raakte onze patiënt geheel van de wereld en moest, tot zeer groot verdriet van de eigenaren, besloten worden tot euthanasie.

Kortom Jackie had alles gegeven wat hij in zich had, maar ging tenslotte moedig ten onder...