Euthanasie bij honden in de praktijk
Euthanasie in de praktijk
Regelmatig heb ik in de praktijk te maken met een patiënt die op zijn laatste tenen loopt. Door ziekte, ouderdom, maar meestal toch nog onverwachts. Hoewel het voor een buitenstaander vaak hetzelfde lijkt, is het voor mij toch elke keer weer anders!
Toen begin van de week de telefoon ging, sprak ik met de eigenaresse van een 15 jarige hond, een Jack Russell, mr X. Hij had al zeer geruime tijd ernstig leverfalen, verloor hierdoor snel gewicht, zag bijna niets meer, viel om en stonk ontzettend uit zijn mond. Kortom Mr X, had zijn beste tijd gehad en na familieberaad was besloten om dit voor te leggen aan een dierenarts. De snel achteruit hollende Jackie ging werkelijk zienderogen achteruit en verder lijden moest hem bespaard blijven. Het pleidooi voor Mr X was zeer overtuigend en ik stemde toe met euthanasie aan huis, mits ik de hond nog eenmaal goed mocht onderzoeken. Ook de andere voorbereidingen zouden worden getroffen, Mr X zou worden begraven in de tuin en de kuil zou daarom tot op minstens een halve meter diepte worden gegraven.
Op het afgesproken tijdstip kwam ik bij Mr X langs, die op dat moment nog uitgebreid zijn laatste maal naar binnen aan het werken was. Hoewel begrijpelijk, was dat toch iets minder verstandig, want de prik die voorafgaat aan de euthanasie (de algehele verdoving) veroorzaakt regelmatig braakreflexen en dat is met een volle maag natuurlijk zo gebeurd.
De diagnose was snel te stellen, onze patiënt had een duidelijk uitpuilende bult achter zijn tevens veel te brede ribbenkast. Een levertumor van formaat. Mr X, liep wankel op zijn poten en alleen door de aanraking van mijn handen en de onbekende stem, had hij door dat er iemand voor hem gekomen was.
Tijdens de euthanasie bleek opnieuw hoe verzwakt onze Jackie was, binnen enkele minuten had Mr X zijn laatste, vermoeide adem uitgeblazen en kreeg hij eindelijk de rust die hij verdiende na de duizenden tennisballen, die hij elke keer maar terug had gebracht bij zijn baasjes. Hij was nu in zijn eigen hondenhemeltje met ontelbare tennisballen...
De kuil was inderdaad al gegraven, maar was veel te klein voor het stoffelijk overschot van Mr X en eigenlijk durfde niemand de hond in de kuil te leggen.
Nadat ik de kuil ruimer had gegraven, legde ik Mr X netjes op zijn laatste rustplaats en gooide de grond, inclusief grasplaggen weer terug op zijn plaats. Mr X had zijn rust en de omstanders waren opgelucht dat alles was opgelost.
In de auto moest ik er eigenlijk wel om lachen, dit was met recht de meest uitgebreide euthanasie die ik tot nu toe had verricht...
Ron Stolk
Reageren:
Geen reacties geplaatst